Nie wszyscy badacze szukali skarbów. Od XVIII w. wielu z nich pragnęło po prostu lepiej poznać geografię i biologię świata. Wiele miejsc na Ziemi - zatoki, góry, rzeki czy wyspy, zawdzięcza nazwy swoim odkrywcom. Stopniowo wypełniano białe plamy na mapie świata. Północno-wschodnie wybrzeże Syberii zbadał Vitus Bering; na jego cześć cieśninę nazwano Cieśniną Beringa. Kapitan James Cook opłynął Nową Zelandię i wschodnie wybrzeże Australii. Znaczne obszary opanowały: Francja, Wielka Brytania, Holandia, Hiszpania i Portugalia. W ślad za odkrywcami podążali osadnicy, żołnierze i urzędnicy; penetrowano też głąb lądów. W 1804 r. Meriwether Lewis i William Clark, badając zachodnią część Stanów Zjednoczonych, znaleźli drogę wiodącą od rzeki Missouri przez Góry Skaliste do wybrzeży Pacyfiku. W Australii Edward Eyre zbadał pustynię na północny zachód od Adelaide. 20 lat później, w 1860 r., Robert Burkę i William Wills poprowadzili wyprawę w celu przemierzenia Australii z południa na północ. Udało im się dotrzeć do północnego wybrzeża, ale w drodze powrotnej zmarli z wycieńczenia.